Lítil köfnunarefnisumbreyting í katli er tækni til að draga úr köfnunarefnisoxíðum með því að leiða hluta af útblástursreyk katlsins aftur inn í ofninn og blanda kopargasi og lofti saman til bruna. Þessi tækni veldur því að brennsluhitastig í kjarna katlsins lækkar, umframloftstuðullinn helst óbreyttur og myndun ammoníakoxíðs er hindruð án þess að draga úr skilvirkni katlsins, til að ná markmiðinu um að draga úr losun köfnunarefnisoxíðs.
Til að tryggja fræðilega magn lofts sem þarf til bruna þarf eldsneytið að brenna að fullu og bæta við ákveðnu magni af umframlofti. Með það að markmiði að tryggja varmanýtni brunans er notaður minni umframloftstuðull til að draga úr súrefnisþéttni í reykgasinu eins mikið og mögulegt er, sem mun á áhrifaríkan hátt hindra myndun NOx.
Hvaða þættir hafa áhrif á skilvirkni lágköfnunarefniskatla?
Helstu þættirnir eru:
1, hitatap
2. Ófullkomin eldsneytisbrennsla og ketilskölun
3, hitatap vegna útblásturshita, o.s.frv.
Almennt breytist varmatap og stærð ketilsins eftir umbreytingu brennarans ekki samanborið við það sem var fyrir umbreytinguna og það hefur engin áhrif á varmanýtni ketilsins. Það eru tveir meginþættir sem breytast fyrir og eftir umbreytingu brennarans, þ.e. varmatap útblásturshitastigsins og ófullkominn bruni eldsneytisins.
Birtingartími: 2. janúar 2024